Arktyka

Jesteś piękniejsza, niż w najśmielszych moich snach
Dotąd znałem Cię tylko ze zdjęć
Błękit i granat podkreślają jasną twarz
Dziś przybywam, aby oddać Ci cześć
Lecz cudna Pani Północy, dziś Ci odmawiam daniny:
Tobie, przepięknej i groźnej składam swoje oświadczyny
Biały jak welon cumulus słońce ozdobi swą nitką
Ja zakochany do bólu, pragnę Ciebie Arktyko…
O Tobie pieśni śpiewa cały morski świat
Marząc o tym, by Cię zdobyć i mieć
Ja pragnę tylko być zechciała dla mnie grać
Piękną pannę zakochaną na śmierć!
Więc cudna Pani Północy, dziś Ci odmawiam daniny:
Tobie, przepięknej i groźnej składam swoje oświadczyny
Biały jak welon cumulus słońce ozdobi swą nitką
Ja zakochany do bólu, pragnę Ciebie Arktyko…
Krawat odświętny związał ślubną żagli biel
W butonierkę kluzy różę wpiął świt
Udaj Arktyko, że wyznaczasz dla mnie cel
Że mnie kochasz jak nie kochał mnie nikt
Więc cudna Pani Północy, dziś Ci odmawiam daniny:
Tobie, przepięknej i groźnej składam swoje oświadczyny
Biały jak welon cumulus słońce ozdobi swą nitką
Ja zakochany do bólu, pragnę Ciebie Arktyko…
Tobie — nie trzeba pustych słów
Tobie — zawdzięczam treść mych snów
Tobie — zaiskrzył śniegu blask
Tobie — poświęcam czas…
Pani Arktyko, Ty nie umiesz jednak grać
Już nad czołem Twym gęstnieje zły sztorm…
Romans jak nasz nie może przecież długo trwać
Więc Cię żegnam i żegluję na Horn!
Lecz jednak Pani Północy, choć Ci odmawiam daniny
Tobie, przepięknej i groźnej składam swoje oświadczyny
Biały jak welon cumulus słońce ozdobi swą nitką
Ja zakochany do bólu, pragnę Ciebie Arktyko…
Zrywam zaręczyny…
Zrywam zaręczyny…
Zrywam zaręczyny…
Zrywam zaręczyny…