Huwag Mong Sabihin

Huwag mong sabihin
Na itong puso ko’y
Mapanlinlang at di lang minsan nagtaksil
Kahit na tayo’y
Malayo na ngayon sa isa’t isa
Ikaw pa rin ang sinisinta, walang iba
Kung ako man ay
Naligaw ng landas
Ikaw pa rin ang lagi kong babalikan
Ang maghuhugas
Sa putik ng pagkakasala ko’y
Ang batis ng pag-ibig diyan sa puso mo
Hindi ko maikakaila
Na ang aking laman ay marupok, mahina
Subalit ako sana’y paniwalaan
Ikaw pa rin ang tunay kong mahal
Tanging ikaw ang tunay kong mahal
Ang aking buhay
Ay wala nang galak
Kung hindi kapiling ang minamahal
Walang halimuyak
Ang hardin ng rosas kung wala ka na
Patawad mo ay ibigay mo na, sinta