To co nienazwane

Tyle było chwil dla których nie znalazłam odpowiednich słów.
A przecież to, co nienazwane — gubi się.
To, czego język nie ocali — traci sens.
Bezdomne, bezpowrotne, zmierza wprost do nieistnienia.
Zwinny mój język jest posłuszny mi.
Pieści Cię słowem, stwarza Ciebie i ocala Cię.
Jakich trzeba słów, abym opisać mogła oczu twoich żar?
Jak przetłumaczyć pojedyncze drżenie warg tak, aby rysy twe nie pozostały już
tylko wspomnieniem moim.
A więc czymś zupełnie innym…